حاجصفی و رویایی با قدمت ۱۲ سال!
به گزارش "شبکه ورزش"، 143 یا 146، این تعداد بازی ملی احسان حاجصفی در منابع مختلف است که البته عدد اول موثقتر به نظر میرسد. اما هرچه که باشد، احسان شانس این را خواهد داشت تا در جام جهانی جایگاه خود در جدول را ارتقا ببخشد. جایی که علی دایی با 148 و جواد نکونام با 149 بازی تنها نفرات بالاتر از احسان هستند.
شاید احسان علاوه بر دیگر بازیکنان از لغو بازیهای دوستانه تیم ملی ناراحت باشد. هرچند که آسیب وارده به تدارک تیم ملی بزرگتر از آمار و رکوردهایی است که او از دست میدهد اما به هر حال حاجصفی میتوانست به اولین بازیکن تاریخ تیم ملی تبدیل شود که در جام جهانی رکورد را جابجا میکند. حال آنکه همین حالا نیز شانس آن را دارد اما به سختی.
در عکس، مشغول حرکات کششی است همان صورت آشنا، همان نگاه بیاحساس و سنگی که سالهاست بخشی از هویت فوتبالی احسان حاجصفی شده. اگر کسی نداند، شاید تصور کند این فقط یکی دیگر از جلسات تمرینی تیم ملی است. اما برای مردی که ۳۶ ساله شده و بیش از ۱۵۰ بازی ملی در کارنامه دارد، هر تمرین جام جهانی معنای دیگری پیدا میکند.
حاجصفی از معدود بازیکنان تاریخ فوتبال ایران است که چهار جام جهانی را از نزدیک لمس کرده است. از برزیل ۲۰۱۴ تا روسیه ۲۰۱۸، قطر ۲۰۲۲ و حالا آمریکای شمالی ۲۰۲۶. در واقع اگر ایران از سد مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ هم عبور کرده بود، او میتوانست امروز در آستانه پنجمین حضور خود در این تورنمنت باشد؛ رکوردی که در فوتبال آسیا هم اتفاقی معمولی محسوب نمیشود.
او عضو چهار نسل متفاوت تیم ملی بوده است. از روزهای ستارههای نسل دایی و مهدویکیا تا دوران نکونام، از تیم کیروش تا نسل فعلی. مربیان عوض شدهاند، کاپیتانها آمدهاند و رفتهاند، ستارهها ظهور کردهاند و کنار رفتهاند اما احسان همچنان مانده است.
شاید عجیبترین بخش کارنامه او این باشد که با وجود حضور در سه جام جهانی قبلی، هنوز طعم صعود از مرحله گروهی را نچشیده است. این در حالی است که هر سه بار، بازی آخر ایران حکم یک فینال کوچک را داشت. برابر بوسنی در برزیل، مقابل پرتغال در روسیه و برابر آمریکا در قطر؛ مسابقاتی که میتوانستند دروازه ورود به دور بعد باشند اما هر بار چیزی کم آمد.
برای همین جام جهانی ۲۰۲۶ برای حاجصفی فقط یک حضور دیگر نیست. او میتوانست خیلی زودتر از اینها جای خود را به نسل جوانتر بدهد. میتوانست بعد از سالها بازی ملی، از این فضای پرتنش فاصله بگیرد. اما مانده است؛ شاید چون هنوز یک پرونده باز در کارنامهاش وجود دارد.
در قامت کاپیتان، بزرگتر و باتجربهتر از همیشه، او حالا به جام جهانی دیگری رسیده؛ تورنمنتی که شاید آخرین ایستگاهش باشد. و شاید برای نخستین بار، حس درونیاش به او میگوید آن دیوار قدیمی که سه بار مقابلش قد کشیده، این بار قابل عبور است.
شاید به همین دلیل است که حتی در یک عکس تمرینی ساده هم، احسان حاجصفی شبیه بازیکنی نیست که فقط برای حضور آمده باشد. او هنوز دنبال چیزی است که در چهار دوره جام جهانی از دستش گریخته؛ یک قدم بیشتر، فقط یک قدم.
ارسال دیدگاه
دیدگاهها